Kasing Tamis Ng Bayabas File

Hindi ko pa maintindihan noon kung ano ang ibig niyang sabihin. Lima pa lamang ako noong una kong tikman ang bunga mula sa punong iyon. Matigas pa ang laman—berde at maasim. Napangiwi ako. "Mapait, Lola!" reklamo ko.

Tumawa siya. "Hindi pa kasi handa. Hindi mo puwedeng pilitin ang bayabas. Mamumulubi ka sa asim. Pero kung hihintayin mo… kung magtitiis ka… darating ang araw na mahuhulog na lamang ito sa iyong kandungan."

Isang hapon, binigyan niya ako ng bayabas. Hinog na hinog. "Para sa 'yo," sabi niya, namumula ang pisngi. kasing tamis ng bayabas

Umiiyak akong tumakbo kay Lola Ising.

At doon ko naisip: Ah, ganito pala ang pakiramdam ng may minamahal. Tulad ng bayabas—hindi perpekto, may buto, may bahid, pero puno ng lasa na hindi mo malilimutan. Tulad ng lahat ng tag-araw, natapos din ang aming kwento. Lumipat si Miguel sa lungsod. Walang paalam na matamis. Walang sulat. Isang araw, tumigil na lamang siyang pumunta sa puno ng bayabas. Hindi ko pa maintindihan noon kung ano ang

Umupo ako sa ilalim ng puno. Hinawakan ko ang isang nalalagas na bayabas. Hindi na ito kasing tamis ng dati. Medyo matabang, medyo maasim. Pero sa bawat kagat, naramdaman ko si Lola. Si Miguel. Ang sarili kong nakalimutang ngiti.

At totoo nga. Ilang linggo ang lumipas. Isang umaga, nagising ako sa bango ng hinog na bayabas. Ang laman ay malambot, ginintuang puti, at puno ng katas. Isang kagat—. Hindi yung matamis na nakakasakit ng ngipin. Yung matamis na parang yakap. Yung tamis na parang sabi ng tadhana: Narito ako. Naghintay ako para sa iyo. Part 3: Ang Unang Pag-ibig (First Love) Labing-apat ako nang makilala ko si Miguel. Siya ay bagong lipat sa barangay. Mahilig siyang magdala ng libro sa ilalim ng puno ng bayabas. Doon kami nag-uusap—tungkol sa mga bituin, sa mga pangarap, sa mga bagay na hindi ko kayang sabihin kahit sa mga kaibigan ko. Napangiwi ako

"Kasing tamis mo," bulong niya.