Nenen Nga Gurbeti | Poezi Per

Nëna ime, unë po vij.

Këtu je një poemë e gjatë dhe e përzemërt për nënën nga këndvështrimi i dikujt që jeton në mërgim (gurbet). E shkruar në gjuhën shqipe të pastër, me emocion dhe nostalgji.

Deri atëherë, mbaje dritën ndezur. Edhe pse unë jam në errësirën e një qyteti pa yje, di se çdo hap që bëj këtu, në këtë tokë të huaj, është një hap më afër – drejt oborrit tënd, drejt paqes sate.

A e kujton atë vjeshtë kur unë ika në agim? Ti qëndrove në prag, me një shall të zi në gji. Nuk qave para meje, se burrat nuk qajnë, ti thoshe, por kur u ktheva shpejt për një përqafim të fundit, shikova lotët që i mbajti toka – ishin të tu. poezi per nenen nga gurbeti

(Shkruar në një natë të gjatë gurbeti, për të gjithë ata që e mbajnë nënën në shpirt si adresën e vetme të kthimit.)

Gurbeti më ka dhënë para, më ka dhënë mundësi, por më ka marrë atë që s’ka çmim: ditët me ty, nënësi. Unë nuk pashë si thinjet zbardhin mbi kokën tënde, nuk pashë si u bë më e ngadaltë dora jote e madhe. Unë isha duke ndërtuar ëndrra në një vend pa hije, kur ti po shuheshe si kandil në dritën e parë.

O nënë, unë të mbaj në gjak si kripën e detit, në çdo rrugë pa krye, në çdo borxh të fshehtë të jetës. Ti më mësove të përkëdhel tokën me pëllëmbë, unë tani përkëdhel letrat me dëshpërim të madh. Nëna ime, unë po vij

Kur bie nata, unë mbyll sytë dhe vrapoj te kroi, kuçedër, mbush qypin, se nëna pret në shkallët e shtroi. Por hapi i parë më zgjon – këtu s’ka gurë shtëpie, vetëm bilbilat e huaj që këndojnë për marrëzi.

Letrat që shkruaj natën dhe nuk i dërgoj, se fjalët nuk mjaftojnë për këtë zbrazëti që ndjej. Si t’i shpjegoj një nëne se unë nuk jam për këto xhama, se më mungon era e ahut, era e malit të madh?

Faleminderit që më mësove se largësia nuk është humbje, por një mënyrë tjetër për të dashur – më e thellë, më e heshtur, më e madhe se çdo fjalë, se çdo det, se çdo kufi. Deri atëherë, mbaje dritën ndezur

Aty, ku ti, o nënë, çdo mëngjes hap dritaren, ku dielli puth ballin e shtëpisë së vjetër, ku vapa e bukës së zezë mbushte gjithë oborrin, dhe fjala jote “bir” më ngrohte si zjarrin.

Tani e di: nuk ka pasuri pa zërin tënd, nuk ka sukses pa erën e duarve të tua nëpër brumë. Gurbeti nuk është vetëm udhë, është dhembje e heshtur, është malli që rritet si lëndinë në gjumë.

Tani jam larg. Një numër në një dhomë të ftohtë, mes njerëzish që nuk e dinë se ç’do të thotë “nëntorë” kur ti mbjell hudhra në atë tokë të bekuar, dhe unë këtu mbjell lot në një jastëk të shkrumuar.