Sanmao: Tagalog Version

Nang magkagabi, si Sanmao ay natutulog sa ilalim ng tulay. Binalot siya ng malamig na hangin. Niyakap niya ang kanyang tuhod.

Isang umaga, nagising si Sanmao na masakit ang kanyang tiyan. Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa gutom. "Kailangan kong kumita ng barya para sa pandesal," bulong niya sa sarili.

"Nawala ko po ang pitaka ni Lola. May lamang dalawampung piso para sa gamot niya," hikbi ng bata.

Pumunta siya sa palengke. Nakita niya si Aling Rosa na nagtitinda ng isda. "Aling Rosa, ako na po ang maghuhugas ng bangketa ninyo kapalit ng isang pirasong tinapay?" nakiusap si Sanmao. Sanmao Tagalog Version

Pero si Sanmao ay matalino at matapang. Sa halip na umiyak, tumakbo siya sa tabing-ilog.

Walang nanay si Sanmao. Walang tatay. Ang bahay niya ay ang bangketa, at ang unan niya ay isang lumang diyaryo.

Ngumiti si Sanmao. "Wala na. Masaya na ako na nakatulong." Nang magkagabi, si Sanmao ay natutulog sa ilalim ng tulay

At sa eskinita ng Maynila, sa gitna ng ingay at usok, may pag-asang nabubuhay—nakasabit sa manipis na balikat ng isang batang ulila.

Tumingin si Sanmao sa ilog. Mabilis ang agos. Alam niyang mapanganib, pero tumalon siya! Sumisid siya sa maputik na tubig. Makalipas ang ilang sandali, lumutang siya na may hawak na maliit na supot—ang pitaka!

Doon, nakakita siya ng isang batang babae na umiiyak. "Anong problema mo?" tanong ni Sanmao. Isang umaga, nagising si Sanmao na masakit ang kanyang tiyan

Noong unang panahon, sa isang makipot na eskinita sa Maynila, may nakatirang isang batang lalaki na ang ulo ay may tatlong piraso na lamang ng buhok. Sanmao ang tawag sa kanya ng mga tindera ng taho at ng mga driver ng traysikel.

Palaging ganoon si Sanmao. Itinataboy siya ng mga tao dahil siya ay marumi, payat, at kakaiba ang tatlong buhok.